Vergewe

Ek dra al vir maande wetend onwetend ‘n wrokkige bitterheid in my rond.  Vir al hierdie maande wou ek nie eens teenoor myself erken hoe diep daardie bittere wrok wortel geskied het nie.

My bitterheid het my weerhou van die enkele plek waar ek kan asemhaal met my gesig na die son.  Ek was so teleurgesteld kwaad bitter bedonnerd dat niks meer vir my s’n gemaak het nie.  Ek het myself bevraagteken.  Is ek dan regtig so niks dat ‘n enkele smekende versoek eenkant gegooi is?  Is my droom van ‘eendag sal ek jou self gaan wys’  uit selfsug eenkant gedruk?  Besef mense hoe diep ‘n aksie kan sny as dit teenstrydig is met woorde?

So het dit deur my gemaal en gerol en my leeg met honderde onbeantwoorde vrae gelos.  Met ‘n workkige bitterheid, want ek kon regtig nie verstaan nie.  Niks wat ek gedoen en gevra en baklei het is beantwoord nie.  Geen van my gille het terug gekom met ‘n beduidenis van ‘n eggo nie.  Net niks.  Hierdie moes ek self uitsny en wegbêre.  Vir myself.  Ek gaan nie antwoorde kry nie, want daar is nie antwoorde nie.  Daardie besef het in my kom sit.  Daar is nie ‘n antwoord op hierdie vrae nie.

Ek het vergewe en ek het laat gaan, want ek verdien die vrede.

Die Here weet hoe moeilik hierdie vir my is, maar ek verdien om iemand êrens te wees met my gesig na die son gedraai terwyl die wind vertroostend om my vou.

Dance With Me

‘n Silly make-your-toe-tap deuntjie vir die eenvoudige rede dat niks in my wil dans saam met die natuurlike ritme van die lewe nie.

Somtyds is ‘n silly make-your-toe-tap deuntjie net wat jy nodig het

Gymkepades

Gisteraand sit ek salig en mediteer op my eie in die sauna. Temperatuur net so duskant die hel met die effense mintreuk om die sinusse lekker oop te maak. Salig. Oë toe, kop teen die muur met my watertjie vir lafenis sit ek net en voel.

Dit is ‘n luukse wat ek myself vergun. ‘n Hele 20minute wat ek net niks doen nie. Niks praat nie. Niks luister nie. Net sit en niks. Partykeer sit en praat ek met my Abba. Bespreek openhartig my vrese en bekommernisse so in die stilte. Anderkere pak ek al die los gedagtes wat rond zoem in my kop weg. Elke keer leer ek iets van myself. Elke keer rus ek tot in my menswees. Elke keer wens ek myself geluk dat ek 20minute lank net niks gedoen het nie. Vir niks en niemand behalwe myself nie.

Terwyl ek in my euforiese swetende warm hel sit gaan die deur oop. Ek loer net so met die een oog en ignoreer die steuring. Asem salig in en uit met ‘n vreedsame kalmte wat ek nie kan verwoord nie.

Volgende oomblik omgeef ‘n wolk hitte my dat ek eintlik regop sit en snak na asem. Oë wat oopruk kyk en effens beneuk na die seun wat in geklok het met ‘n vraagteken duidelik op my gesig. Sal die toe gemaak onskuldig met opgetrekte skouers en waterbeker nog in die hand vir my sê : Dit is goed vir die toxins. Ek het amper my hand getoxin agter sy kop, maar rol toe net my skouers en sak terug en pas aan in die hoër temperatuur.

Alles in my het net weer lekker rustig geword sal die kind toe waar as wragtag WEER vir ons ‘n wolk hel-hitte opwerk dat my oë eintlik mistig word. Teen my gebruik vra ek hom toe – Is jy for real? Weer die onskuldige gesiggie wat vir my sê : Die hoër hitte maak die toxins uitkom. Dit help nie vir die vet nie, maar dit is regtig goed vir jou.  Dit was so amper soos dêmmit of ek het daardie kjênd en sy ‘dit help nie vir die vet nie’ oor die kop gedonner met my waterbottel.

Helaas, na 10minute se sauna was ek relatief rustig genoeg om net glimlaggend deur die water wat oor my gesig stroom vir die jong seun – wie se ma hom duidelik nie geleer het van die woord vet voor ‘n vrou nie – te sê : Sweetie, ek het duidelik ‘n gewigsvoordeel bo jou en val vir jou plat sonder om ‘n oog te knip as jy weer water op daardie ding gooi terwyl ek hier sit. Toxins of nie.

In vrede het ek my laaste 10minute gesit met geen verdere verhoogde temperature nie. Slim kind daardie – al het sy ma hom nie geleer van die woord vet nie.