Vergewe

Ek dra al vir maande wetend onwetend ‘n wrokkige bitterheid in my rond.  Vir al hierdie maande wou ek nie eens teenoor myself erken hoe diep daardie bittere wrok wortel geskied het nie.

My bitterheid het my weerhou van die enkele plek waar ek kan asemhaal met my gesig na die son.  Ek was so teleurgesteld kwaad bitter bedonnerd dat niks meer vir my s’n gemaak het nie.  Ek het myself bevraagteken.  Is ek dan regtig so niks dat ‘n enkele smekende versoek eenkant gegooi is?  Is my droom van ‘eendag sal ek jou self gaan wys’  uit selfsug eenkant gedruk?  Besef mense hoe diep ‘n aksie kan sny as dit teenstrydig is met woorde?

So het dit deur my gemaal en gerol en my leeg met honderde onbeantwoorde vrae gelos.  Met ‘n workkige bitterheid, want ek kon regtig nie verstaan nie.  Niks wat ek gedoen en gevra en baklei het is beantwoord nie.  Geen van my gille het terug gekom met ‘n beduidenis van ‘n eggo nie.  Net niks.  Hierdie moes ek self uitsny en wegbêre.  Vir myself.  Ek gaan nie antwoorde kry nie, want daar is nie antwoorde nie.  Daardie besef het in my kom sit.  Daar is nie ‘n antwoord op hierdie vrae nie.

Ek het vergewe en ek het laat gaan, want ek verdien die vrede.

Die Here weet hoe moeilik hierdie vir my is, maar ek verdien om iemand êrens te wees met my gesig na die son gedraai terwyl die wind vertroostend om my vou.

Epiese Tog

So pak ek die tog aan om my Gloria-kar te gaan haal.  Uitdaging op uitdaging meld hom aan by my deur voor ek Vrydagoggend met my rugsak in die shuttle-service Bellville toe klim.  Erg vreeslike vriendelike mense wat my heimlik grensloos irriteer.

Die shuttle-service is ‘n ongelooflike oulike uitvindsel.  Tel jou by die huis op en laai jou by die ander deur af.  Oulik man, oulik.  Tot jy in geklim het en die ander mense opgetel moet word.  Alles in ‘n vooraf bepaalde tyd.

Agter in die hoekie het ek gaan sit.  In daardie einste hoekie het ek dan ook meer as eenmaal gebid dat iemand tog net my ma moet laat weet as ek dan nou hier in die vreemde moet vrek vandag.

Ek is nie groot op grondpad ry nie.  Sit my egter in ‘n bussie saam met vreemdes wat koekresepte uitruil terwyl Vettel se Africana-neef sulke wye swaaie en draaie ry voor daar met ‘n geskrou van brieke gestop word voor die volgende huis en ek bid in tale vir jou.  Alles terwyl ek met een hand die boek voor my neus hou en die ander hand met sulke wit geklemde kneukels klou aan die handvatsel.

So by tye het ek vlugtig opgekyk dat ek kan bepaal waar ons is, maar helaas, ek moes vrede maak dat ek in die vreemde gaan vrek en my ma gaan nie weet waar ek is nie.

Bo alle verwagtinge sak ons oor Sir Lowry’s en daar ruk daardie stuk blou water en berg ‘n pleister van ‘n seer af wat ek gerieflikheidshalwe probeer vergeet het.  Ek weet dan nou met ‘n sekerheid in my dat daardie rou wat ek toegeplak het nie eens amper genees het nie.  Die bloed is nie eens gestol nie.  Dit is steeds ‘n rou kloppende wond.  Sonder waarskuwing loop die trane onnodig warm.  Dankie vir ‘n sonbril wat kan wegsteek.

Draai toe maar my gesig weg van die mense en kyk kastig belangstellend na die omgewing.  Dit alles terwyl onthou-beelde en woorde in my slaan met die woede en vernietigende krag van ‘n orkaan.

Vir ‘n oomblik het ek gewens ons kan eerder weer Vettel-styl die grondpaaie gaan ry.

Op die vreemdste plekke gaan draai ons in Kaapstad en ek wonder hoe ek oor aantal maande gaan aanpas in die growwe vuilheid van die stad, maar Vettel is weer agter die stuur so ek knip die wonder kort en bid eerder weer in tale.

Met bewende knieë en ‘n persepsie wat uit sy kas geruk is klim ek uit die bussie by my stop en gaan sit op die bankie in die son en wag die bus Upington toe.  Luister hoe die vrou haar lewe uitblaker op ‘n foon terwyl haar kind ‘n gimnas in wording is op die andere bankies.  Hoe mense dit regkry om ‘n ander so sleg te sê te aanhore van wildvreemde ore is wyd en vêr bo my vuurmaakplek.  Dit bly jou kind se pa al wil jy sy kernokkels met ‘n stomp bottermens afsaag.  Jou geskenk.  Jou wondergawe.  Om so in die vreemde jou mond te sit en uitspoel is meer eenvoudig as ‘n pienk glitter flamingo op jou voorstoep.  Nooi jou vriendin en gaan raak getrek en sê die man sleg, maar voor jou kind is hy nie sleg nie. PUNT

Bestyg die tweede deel van die tog na my Gloria-kar en land langs ‘n vrou van Springbok.  Langs my oorkant die paadjie is ‘n man van Springbok.  Ek glimlag dat my tande blink.  Is mos my wêreld se mense.  Ons begin praat soos langverlore familie en voor ons by Malmesbury is praat ek my wêreld se dialek saam met my nuwe vriende.  Sommer so sonder dat ek agterkom is dit myse ma en muisiekind en nee dit was rondom so en so.  Myse wêreld se taal.  Myse wêreld se mense.

My hele menswees ontdooi terwyl ek die ongekende opregte vriendelikheid indrink.  Human-touch is iets wat ek nie meer ken nie en Abba gaan sit my langs ‘n vrou wat met haar hande praat.  Elke keer wat sy aan my arm vat om te gesels glimlag ek binne myself met ‘n warm custard gevoel.

Weet jy wat dit is om iemand te mag vashou?  Om sommer net oor nonsense te kan sit en gesels met iemand?  Sê jy nog dankie vir iets soos human-touch?

Met ons stop in Klawer wag my mamma en tannie vir my.  Die bustannie wou nog keer toe is ek reeds by die deur uit in my mamma se arms.  Hoe ek dit reg gekry het om weer terug te klim na 15minute weet ek nie.  Ek weet net dat niks jou beter en veiliger laat voel as jou mamma se arms nie.  Ek groet moeilik maar so oneindig dankbaar vir die vinnige hallo en veilig wat ek kon hê.  Om te groet is nie maklik nie, om iemand net nooit weer te sien nie is egter veel erger.

My nuutgevonde vriendin druk my arm toe ek kom sit en sê ‘dit is nooit maklik nie’ en waai kliphard saam met my terwyl ek snot en trane huil.  Myse wêreld se mense.

Die nag is oneindig lank en ek dink ek rafel en krap en karring oral in myself rond.  Met ‘n hot chocolate in my hand sit ek en kyk hoe die dag breek terwyl ons Upington inry.  Die Kalahari sal altyd ‘n sagte plek in my hart hê.

Oor die pad hotel toe om my sleutels te kry wat my niggie gereël het.  Helaas daar word ek verder herinner aan die opregtheid van mense.  My ontbyt is geboek en betaal.  Ek moet net gaan sit en lekker eet terwyl ek my tee’tjie drink.  Ook is daar vir my ‘n coolerbag vol eetgoedjies gepak vir die pad terug.  Saam met Kerneels die hond en Eejit die padda vir geselskap.  Die name het so met die pad saam geland.

Ek ry Upington uit in my Gloria-kar en die emosies oorval my.  24uur later en op elke denkbare manier is ek geleer en gewys en pleisters afgeruk.  Ek moet duskant 900km alleen ry deur die Karoo en ek weet nie of ek kan nie.  ‘n Telefoonoproep van Gog later en ek plak vir Kerneels en Eejit op die dashboard neer en begin gesels.

Oor my seer, oor my vrees, oor hoe ek alleen is, oor hoe ek nie meer wil nie, oor alles.  Sommer hardop.  Sonder om te traak.  Ek huil en ek lag en wonder by myself of ek dit finaal verloor het.

Yskoue water op die gesig later en kookwater wat ek bedel by ‘n kafee vir my tee (wat ek gevat het by die hotel) ry ek verder.  Die moeg lê loodswaar op my skouers en die veld is lankal nie meer mooi vir my nie.  Varslug is ook nie all it’s made out to be nie.  Ek is gatvol en moeg en smag met my hele wese na iemand wat net bietjie kan bestuur, want ek kan nie meer nie.

Hierdie tipe moeg het nie naam nie.  Woorde kan dit nie  beskryf nie.  Dit is ‘n tipe moeg wat jou dieper as diep in jou menswees laat grawe om verder te gaan.  As jy nog nie daar was nie sal jy nie verstaan nie.  As jy nog nie daar gegrawe het nie, sal jy ook nie verstaan hoe ‘n mens aangaan nie.

Ek oorweeg dit sterk om sommer veld in te donner om daar onder ‘n boom te gaan lê, maar statisiek maak dat ek, Kerneels en Eejit verder ry.  By Beaufort-Wes sê die bordjie sê ek het minder as 300km oor.

Maak nog ‘n blikke Red Bull oop, trek my skouers terug en belowe myself dat as ek hierdie kan doen ek nie gou weer sal twyfel in my eie vermoë nie.  Snaaks wat ‘n mens nie alles belowe en voorhou as ‘bewys stukke’ nie.  As motivering en beweegrede hoekom iets gedoen word of nie gedoen word nie.  Eintlik het ek net vir myself vere om ‘n realiteit geplak dat dit beter kan lyk.

Hoe ek die laaste 60km van my epiese tog gery het weet ek nie.  Alles was in stadige spoed op daardie stadium.  Die barrier en die gruis was duidelike wake-up calls gewees en die oorweging was sterk om verder te hike.

Ek weet wel dat toe ek oor die knop van my geliefde berg ry en die see en dorp lê voor my het ek begin huil.  Daardie stil huil wat uit jou siel kom.  ‘n Moeg huil wat met dankbaarheid gevul was.

Ek het steeds nie na behore geslaap nie, tenspyte van medikasie.  Alles pyn.  Ek is so moeg dat ek nie eens my moer kan strip nie.

Ek weet eintlik glad nie wat ek probeer sê met hierdie hoop woorde nie.  Ek weet net Abba se genade is ongekend groot en sonder Hom sou ek dit nie maak nie.  Ook dat Gloria terug is – vir nou.  Kerneels en Eejit mag en sal nooit uitpraat nie en my Engelkind het my styf vasgehou en gesê ‘dankie dat Mamma veilig is’.

Die res is dan seker nie relevant nie.

Kerneels & Eejit

Treffende Waarheid

Hierdie epos land by my vroegoggend en lanklaas het ek meer akkurate waar woorde gelees.  Ek is nie ‘n groot vaandel draer van die betrokke skrywer nie (inteendeel), maar ek gee erkenning waar dit toekom en hierdie is briljant op die been geskryf.

“Baie mense beskou blykbaar diefstal en roof as heel aanvaarbaar, jy moet net beweer jy was daartoe gedryf deur honger, gebrek, apartheid of die waan dat jou oer-voorouers onderdruk was … Laat ons dus maar vandag oor ‘n paar sake reguit praat:

‘n Mens steel nie omdat jy honger of arm is nie – jy steel omdat jy skelm is. Niemand was nog ooit in hierdie land so volledig onderdruk soos die Afrikaner na die Tweede Vryheidsoorlog nie.

Ons voorouers wat die oorlog en die konsentrasiekampe oorleef het, het na die doodse leegheid van vernietigde plase teruggekeer – uitgehonger, hartseer en verpletter. Maar hulle het nie geroof en gemoor en gesteel nie.  Hulle het met harde werk, deursettingsvermoë en swaarkry so presteer dat hulle weldra nie net hulleself nie, maar ook hulle huidige onderdukkers, goed kon versorg.

Toe hulle kinders in Engelse skole gestop is en gestraf is as hulle dit durf waag het om Afrikaans te praat, het hulle nie klippe gegooi en skole afgebrand en geweld gepleeg nie. Hulle het hard geleer, hulle eie CVO -skole gestig en uiteindelik bo uitgekom sodat die Afrikaner vandag vir niemand op akademiese, tegnologiese of wetenskaplike gebied terug hoef te staan nie.

‘n Mens moor nie omdat jy voorheen benadeel is of omdat jou werkgewer jou nie tederlik genoeg behandel nie – ‘n mens moor omdat jy ‘n barbaar is wat nie verdien om deel van die samelewing te wees nie.

Na die Tweede Vryheidsoorlog het Afrikanermynwerkers absoluut geen regte gehad nie en moes hulle hulle gesinne met minder as ‘n hongerloon probeer onderhou. Maar hulle het nie bejaardes gaan doodmartel en gesinne uitgemoor nie.

‘n Mens word nie ‘n agtergeblewene omdat iemand anders nie genoeg vir jou doen nie. ‘n Mens word ‘n agterblyer omdat jy nie presteer nie.  Niemand het die Afrikaner na die Tweede Vryheidsoorlog vooruit gehelp nie – ons het self gewerk en volhard om sukses te behaal.

En elke ding wat ons het, het ons verwerf.

As alles altyd vir jou verkeerd loop sodat jy voel jy maak nooit enige vordering nie, is dit dalk ‘n goeie gedagte om op te hou soek wie anders as jy self vir al jou ellende verantwoordelik is.  Ruk jou reg en presteer jouself in die voorspoed in. En dit geld vir ons eie mense ook. Net ons eie werk, prestasie en geloof gaan bepaal of ons as agterblyers in die vergetelheid gaan wegsink en of ons weer as trotse, beskaafde, gerespekteerde volk sal opstaan.

Selfs in die nuwe Suid-Afrika is daar steeds geleenthede vir vindingryke, geesdriftige mense wat bereid is om hard te werk en vir hulleself ‘n toekoms los te spook.

Mag die Afrikaner nooit pateties raak nie … Steve (Hofmeyer)”

Stukkies Woorde

There is nothing more bad-ass then being who you are !!

Hierdie juweel kruis my pad gister en as ek dit sien glimlag ek , want ek kan myself SO sien in daardie bont kat met die tande-glimlag en die attitude in die boom.  Ek is dan nou  (weer) ‘n bad-ass want ek is wie ek is met geen verskoning aangebied nie.  Ek dink Marilyn Monroe of iemand het gesê : If you can’t handle me at my worst, then you sure as hell don’t deserve me at my best.  Ek hou van daardie konsep, want ons almal het dae wat iemand na aan jou met ‘n glimlag en geen ekstra vergoeding jou kop teen die muur sal slaan (herhaaldelik) net oor jy asemhaal.

Nog iets wat ek raak gelees het hierdie week : Nothing splendid has ever been achieved except by those who dared believed that something inside of them was superior to circumstance.  Hoekom is dit so maklik om te glo in ander mense en hulle vermoëns, maar jy twyfel in jou eie?  Trap my voet nie net so spoor soos die volgende een nie?

Woorde uit ‘n liedjie het my weer laat besef elkeen van ons het fasette, maak net seker elkeen is opreg anders bevark jy jouself uit die lewe uit.  Daar is wel ‘n verskil tussen fasette en maskers en wees wat ander wil hê jy moet wees.  Dit is ‘n fyn lyn, maar dit is wel daar.

One of me is wiser
One of me is stronger
One of me’s a fighter
There’s a thousand faces of me
And we’re gonna rise up

Dit is vir my ‘n uitdaging om selfs hoofletters te kan tik vandag, maar ek merk nog ‘n dag af wat ek net ek is.