Ek wonder of mens werklik besef watter voorreg dit is om te voel. Emosies is iets wat vanselfsprekend is tot jy daardie deel van jou verloor.
Trane is iets wat jy doen in die nag as die donker veilig om jou vou. Dan mag jy dubbel vou op jou stoel met die kombers krampagtig vasgeklou om jou skouers. Skouers wat rukkend mag buig onder die seer wat net nie wil toegroei nie. Die asem wat hortend oor jou lippe kom mag jou naam fluister terwyl jy smekend bid vir vergifenis. Vir jouself.
Dan iewers verloor jy selfs dit. Daardie tikkie menswees en swakwees sterf ook. Trane brand genadeloos. Met een asemteug word jou skouers kamstig sterk terug getrek terwyl die stilte in jou weergalm.
Iewers word dit so koud in jou dat lag vreemd klink in jou eie ore. Die strakheid van swart en wit vervang elke skakering van grys en realiteit kom sit en lag honend langs jou.
Somtyds wil ‘n flikkering van warmte in jou beur deur die donker. Moedig soos ‘n skoenlapper teen die wind wil die hitte die koue verdryf. Dan onthou jy en alles word stil. Jy kyk af na jou pols en sien Vlooi ge-ets daar en besef selfs dit is ‘n leun. Net jy mag weet wat dit beteken. Vir al die ander word daar gelieg.
Nie jok nie. Jok is wat jy doen as iemand vra of jy oraait is en jy glimlaggend sê – altyd. Lieg is ‘n leefwyse. Dit is ‘n denkwyse. Dit raak deel van jou soos asem. Kom lê bittersoet soos melasse om jou.
Wanneer die tyd reg is sal ek myself kan vergewe dat ek geglo het. Tot dan sal ek oraait wees.
Die prys is betaal en ek het verloor. Dit is reg dat dit so is.
Somtyds 