There is love in holding and there is love in letting go
Verstaan ons dat ons dit somtyds vir onsself skuld om te laat gaan. Vir onsself dit skuld om op te hou om ‘n dooi hond lewe in te probeer skop. Vir onsself dit skuld dat die bagasie wat jy saamsleep wragtag nou lank genoeg gesleep is.
Wat as jy eendag wakker word en dit is te laat?
There are days that walk through me and I cannot hold them.
Verstaan ons dit regtig dat ons dit somtyds vir onsself skuld?
‘n Silly make-your-toe-tap deuntjie vir die eenvoudige rede dat niks in my wil dans saam met die natuurlike ritme van die lewe nie.
Somtyds is ‘n silly make-your-toe-tap deuntjie net wat jy nodig het
Laatnag roep die nag stilte my na buite. Arms gevou om myself staan ek op die stoep en drink die bekende donker stilte om my in. My oë trek lyne tussen die silhouette terwyl ek honger luister na die sagte fluister storie van die wind.
Hoeveel nagte het ek al so op die stoep deurgebring?
Soel somernagte met die kriek-liedere het plek gemaak vir die strak stilte van kamma-dood winter. Die bome se amper kaal takke strek uit na die hemel. Smekend. Gestroop van alles wat dui op lewe. Herfsblare dartel nog plek plek speels in die wind. Lê vuil en vertrap in die stegies en wag om weggespoel te word. Nog ‘n seisoen afgemerk. Afgehandel om nooit weer aan my deur te klop nie.
Die see en sy meeue roep my. My wese smag na die koue misreën wat om my val as ek sit op my rots terwyl branders dreun slaan om my. Tog weier my voete steeds om te gaan. Eenkeer. Dit is hoeveelkeer ek hierdie jaar by my geliefde see was. Slegs een enkele keer. Ek wat die see in my are het. Ek wat dans saam met die meeue op die strand. Ek wat laggend kaalvoet in die vlak branders hardloop. Ek wat tone gekrul in die sand sit en myself verloor in woorde terwyl die soutwind in my hare speel. My geliefde see met sy duisend stories – as jy bereid is om te luister.
Ek wil nog nie opgewonde word nie – tog wil ek so graag met alles in my glo – dat ek wel oor ‘n week of wat my troue karretjie se neus kan draai Kalahari toe. Na my mense toe. Na aande om die vuur met mense wat my op hulle manier probeer verstaan en aanvaar. Die rou omgee liefde van die rooi Kalahari sand is dalk net wat ek nodig het om weer te kan sit langs my geliefde see.
God het ‘n besonderse manier om ons toe te laat om op die regte tyd op die regte plek te wees.
Ek het een aand in ‘n swak verligte straatjie gestap toe ek die gedempte gille hoor vanuit ‘n digte klompie bosse langs die sypaadjie. Ek het stadiger gestap om seker te maak ek hoor reg en amper paniekerig begin raak toe ek besef dat ek heeltemal reg hoor. Dit was die onmiskenbare geluide van ‘n gestoei : swaar asemhaling, verwoede geworstel en materiaal wat skeur. Slegs meters van waar ek staan word ‘n vrou aangerand.
Moet ek betrokke raak? Ek was bevrees vir my eie veiligheid en het myself verwens omdat ek skielik besluit het om met die nuwe roete huistoe te loop vanaand. Wat as ek net nog ‘n statistiek word? Moet ek nie eerder na die naaste telefoon toe hardloop en die polisie bel nie?
Alhoewel dit soos ‘n ewigheid gevoel het, het die gedagtes wat so deur my kop maal slegs ‘n paar sekondes geneem, maar alreeds het die vrou se uitroepe al meer desperaat begin word. Ek het geweet dat ek vinnig sal moet optree. Hoe kan ek wegloop van dit wat hier besig is om te gebeur? Nee, het ek finaal besluit, ek kan nie my rug keer op die noodroep van die onbekende vrou nie, al beteken dit dat ek my eie lewe moet waag.
Ek is nie ‘n brawe man nie, nog minder atleties of sterk gebou. Ek weet nie waar ek die innerlike krag en fisiese sterkte vandaan gekry het nie – maar toe ek besluit om die vrou te hulp te snel het ek gevoel of ek op ‘n vreemde wyse verander word. Ek het agter die bosse ingehardloop en die aanvaller van die vrou af weggegryp. Al stoeiende het ons op die grond beland en na ‘n paar minute se onderlinge gekarnuffel het die aanvaller op die vlug geslaan.
Uitasem, het ek vinnig orent gekom en na die vrou geloop, wat gebukkend agter die boom geskuil het terwyl sy huil. In die donkerte kon ek skaars die buitelyne van haar figuur uitmaak, maak ek kon beslis haar bewende skok aanvoel. Om haar nie verder te verskrik nie het ek op ‘n afstand met haar gepraat.
“Dis OK,” sê ek kalmerend. “Die man het weggehardloop. Jy is nou veilig.” Daar was ‘n lang stilte en toe hoor ek die woorde, geuiter in ongeloof en verwondering.
“Pappa, is dit jy?” en vanuit die bosse stap my jongste dogter, Katherine.
(Skrywer Onbekend)
Ons vra te graag – Waar was God?
Ons wil te maklik die blaam skuif
Ons wil te graag ons misnoë om die vuur uiter
Solank ons net nie betrokke hoef te raak nie
Somtyds wil ons vir God tot verantwoording roep en Hom vra waarom laat Hy dinge soos verkragting, aanranding, mishandeling, armoede, ongeregtighede, seerkry, pyn en so baie ander ellendes toe om te gebeur in die wêreld … maar kan Hy nie presies dieselfde vir die mensdom vra nie?
Somtyds 