Sonder dat ek wou

Dit storm in my vanaand. Alles wat ek kon doen om besig te bly is nou klaar.

Die wasgoed is opgevou, die skulplampie is klaar, die linte is reg vir die volgende projek, mamma kat en haar kinders se huis is geverf, uitgevee maar te lui vir mop, weggepak en skoongevee, opgestaan en weer gaan lê, maar stil wil dit net nie word in my vanaand nie.

Verlede jaar word my Engelkind geseën met ‘n scooter. Ek noem haar Doortjie. Engelkind wil ‘n kluitjie lê as ek doen, maar kom ook nie met ‘n ander naam te voorskyn nie. Spierwitte met rooi harte. Sy is mos my Engelhartskind. Hoe dan nou anders?

Daar lê die knoop. Ek moet nog ‘n lint losmaak wat my bind aan haar. Nog ietsie wat ek alleen vir haar moet leer. Alleen staan en kyk hoe sy grootkind versigtig die straat af ry vir die eerste proeflopie skool toe.

Ek praat met ‘n vriendin wat ook alleen moet staan en kyk hoe haar kinders mylpale bereik. Sy verstaan daardie hartseer trots dat jy hierdie ook gedoen het. So op jou eie. Sonder dat jy wou.

Die grootste geskenk wat jy jou kind kan gee is om haar uit die nes te skop dat sy kan vlieg. Alleen. Al is dit ook hoe vrek moeilik vir jou. Volgende jaar moet ek haar die grootmens lewe instuur. Daar is nog net bietjie tyd vir haar vlerke om sterker te word en vir my hart om rustiger te word.

Vandag sit ek in my Blessing Jar dat ek sterk genoeg is om my kind alleen die lewe in te stuur.

Respek

Ek is glad vir sport aanmekaar gesit nie. Dit is ver bo hierdie mens se vuurmaakplek. Die konsep agter sport is deel van my redenasie vermoë, maar ek kyk eerder hoe die gras groei voor ek ‘n sportgeleentheid moet kyk. Min dinge is vir my erger as om so lank stil te sit en net een iets te doen. Duskant onmoontlik vir hierdie Vlooikind.

Ek lees egter nuus en weet so partykeer wat waar aangaan. Een daarvan is Lance Armstrong. Ek ken die man nie. Weet hy ry fiets, weet hy het klomp geelhempies gewen en het ‘n kleinhuisie vol mense motiveer om teen kanker te fight en te wen. Toe die media storm oor sy kop bars wou ek vra : Nou wat van die goeie goed wat die man gedoen het? Is daardie nou ook van nul en gener waarde?

Ek het maar stil gebly en so by myselwers vir hom sterkte gesê vir die storm wat sy skip herwaarts en derwaarts gooi. Vir elkeen wat hom kruisig en nie eens ken nie wou ek vra : Hey jy met die hoop klippe, weet jy wat wat sy gunsteling kleur is?  Wat doen hy voor hy gaan slaap? Weet jy hoeveel ure hy op sy knieë deurbring al dan nie? Ken jy hom of lees jy ook maar soos ek ander se woorde oor hom?

Net soos met Hansie se sogenaamde skandaal wil ek vandag sê : Respek Mnr Armstrong. Dit neem ‘n moerske grootman om jou foute hardop te erken en te sê ek was verkeerd. Om op te staan en te sê : ek kan nie regmaak wat ek verkeerd gedoen het nie, maar ek gaan dit nie verder doen nie. Die res wat nog so sit by hulle kliphoop en donker geheime (wat hulle nie eens vir hulself wil erken nie), moet maar gooi – jy is van vandag af groter as hulle.

Vrede vir jou Lance