Wees

Ek het genoeg letters uitgewis vandag om die volgende jaar se inskrywings te vul.  Niks tart jou meer as woorde wat oorvol in jou lê terwyl die cursor net flikker op die leë wit blad.

Vir die eerste in maande het ek die rugstring gehad om swart op wit te sit hoe ek ‘n situasie gesien het.  Uitgesit hoe dit in my gevoel het.  In so min as moontlik woorde probeer vra : wat as daardie skoen aan jou voet gesit is?  Alles opgeskraap en bymekaar geskraap vir niks.  Vir ‘n stupid sekonde lank het ek gedink dat ek na maande se wroeg in my gaan closure kry.  Dat ek gaan verstaan.   Die witlint om die swart boksie knoop en dit wegpak as die letsel vir altyd op my pols.

Ek is woorde kind wat dinge bevraagteken en uitmekaar trek tot ek s’n kan maak daarvan.  Tot die vrede in my binneste kom lê soos koel water op ‘n snikhete dag.  Ek rafel en krap en karring tot op die been.  Tot my eie spyt en teleurstelling.  Elkeen van ons probeer op ons eie manier dinge verwerk.  Ongelukkig vir my pak ek my boksies vol woorde.  Woorde wat ek nooit gaan hoor nie.  Verduidelikings wat my nie beskore is nie.  ‘n Verstaan wat nooit deel van my daaglikse asem gaan wees nie.

Ek het geleer dat my seer en teleurstelling en vernedering nie ‘n verduideliking gaan kry nie, want daar is slegs verskonings – geen redes nie.

Ek het geleer dat al vra jy hoe mooi en al sit jy jou alles op die tafel, dit geen waarborg is dat iemand dit sal koester en respekteer nie.

Ek het die besluit geneem dat vriendskap meer werd is as verstaan.

Fix You

Soms sing ander se woorde dit net direk uit jy hart

When you try your best, but you don’t succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can’t sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can’t replace
When you love someone, but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

And high up above or down below
When you’re too in love to let it show
But if you never try you’ll never know
Just what you’re worth

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

Tears stream down your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face
And I…

Tears stream down your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face
And I…

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

 

Elke Oggend

Donker-oggend lê ek en Katykat knus op die bed.  Luilomerig tussen droom en realiteit met oë wat krapperig eerder gesluit bly terwyl jou ore luister na die nag.  Skrefiesoog loer ek na die horlosie en wil oombliklik eerder nie die tyd gesien het nie.

My gedagtes doen die deelsom van die ure wat oorbly van die nag minus die swemtyd vs verander die alarmtyd eerder net en los die somme vir later.  Uit daardie probeer regverdig hoekom ek regtig nie hoef op te staan en in die donker koue uit te gaan nie, wonder ek hoe ek dan wil uitkom waar ek wil wees, terwyl ek redes soek hoekom ek nie hoef te gaan nie.

Ons wil gelukkig wees, maar is te bang om ons ware kleure te wys.

Ons wil gewig verloor, maar wil nie die koekies en tjippe los nie.

Ons wil hê mense moet ons verstaan, maar vertel nooit die hele waarheid nie.

Ons wil dat ons kinders luister, maar het nie 5minute om vir hulle te luister nie.

Ons wil so baie dinge, maar is nie altyd bereidwillig om die skouers terug te trek en te werk daarvoor nie.  Om opofferings daarvoor te maak. Om bietjie prys te gee nie.

Verantwoording wil ons ook nie graag doen vir die deel wat ons speel in die gebrek van wat ons eintlik wil hê of doen nie.  Dit beteken jy kan nie iemand anders blameer nie.  Nogal nie maklik as jy moet erken dit is jy en net jy wat ‘skuldig’ is nie.

If something is important to you, you will find a way.  If not, you will find an excuse.

Net so voor die slaapnewels hulle tuis maak in my gedagtes gaan die alarm af.  Dit is swemtyd.  Met meer wol as breinselle staan ek op, trek aan en strompel die trap af.  Dit is steeds effens vaag hoe ek dit gehaal het tot by die water en iewers onthou ek dat ek mense gegroet het.  Oë wat skreef teen die skerplig met alles wat gil dat dit seer is en ek wil so graag nog bietjie slaap sak ek in die te koud na my s’n water en begin swem.

My knie voel of dit skeur uit sy ligamente en my arms behoort beslis aan iemand anders, maar ek swem.  Met die terug swem van die lengte vind ek my ritme in die water en my knie onthou dat daar nie weerstand is nie, net strelende water.  Draai en ek begin sien hoe die ligte op die water speel. Draai en my arms behoort weer aan my.  Draai en ‘n glimlag speel om my mond terwyl ek die lekker van die soelwater voel speel oor my.  Draai en ek sê dankie dat ek genoeg omgee vir myself om deur pyn te werk.

Die nag was dalk net 3ure lank vir my en na ‘n dag wat ek teen dubbel my normale spoed moes werk is ek waarlik liggaamlik vodde, maar ek weet waar ek wil wees en ek sal daar uitkom.  Vir my is dit belangrik genoeg dat ek nie verskonings soek nie, al is dit hoe maklik om dit te doen.

Ek wil glo dat die stem wat stilsag in my hart gesê het “maar hoe wil jy beter word as jy nie deur jou pyn werk nie” was Abba om my te herinner dat pyn nodig is.  Liggaamlik of emosioneel.  Wat jy doen daarmee bepaal of jy leef of sterf binne jouself.

Every morning you have the same two choices:

1. Continue to sleep with your dreams

2. Wake up and chase them

Troetelnaampies

Hier moet iemand vandag vir my help, want my kop is te plat daarvoor.

Endearments is wat die Engelse dit noem.  Afrikaans rol so lekker van jou tong af – troetelnaam.  Ons almal het ‘n ‘ander’ naam waarop ons reageer.  Vlooi is nogal nie ‘n naam wat ek sommer uit die lug gegryp het nie.  Iemand na aan my hart het my altyd so genoem tot ek hom verloor het deur sy keuses.  Ek sal egter altyd Vlooi bly.  Dit is selfs ‘n tattoo op my pols.  Dit is meer as net ‘n troetelnaam.  Dit is my elke dag herinnering dat ek op ‘n tyd iets werd was en paar ander goed wat ek nog nie kan vasvang in woorde nie.  Miskien is dit oor ek nie regtig wil nie?

Liefie, Duifie, Gog, Hartjie, Dingetjie – ag die lys is eindloos en ek kry partykeer ‘n binne glimlag as ek luister na die name wat mense ‘heg’ aan hulle geliefdes.  My stomme Engelkind se ruggraat trek eintlik reguit as ek haar op haar naam en van roep, want dan weet sy die level van moeilikheid waarin sy is, is erg.  Wat my verstand te bowe gaan is hoe ‘n man en ‘n vrou mekaar pappa en mamma kan noem en dan – hou swak hart – die dag wat daar kleinkinders arriveer word hulle ‘opgradeer’ na oupa en ouma.

Allemagtag mense, van alles wat jy iemand na jou aan hart kan noem, noem jy die een met wie jy jou bed deel pappa of ouma?! Dit kan nie net ek wees wat dink Freud sal ‘n field day hê met die nuance daaragter nie.  Verloor jy jou identiteit so in ‘n huwelik dat jy slegs as mamma of pappa kan funksioneer en dan skuif daardie rol oor na die kleinkind en sodoende vorm jy jou nuwe identiteit as grootouer?  Honestly I don’t get it.

‘n Tydjie terug kuier ek by my vriendin en ek tel die pappa en mamma op wat hulle mekaar noem en hou my in tot die kinders gaan slaap en vra haar prontuit – hoekom noem jy jou man Pappa?  Regtig? Pappa? Daar bars sy uit van die lag en sê, weet jy – ek kom dit nie eens agter nie, want ek sê heeltyd vir die kinders van pappa dit en pappa dat.  Sy let nou nog daarop om haar man iets anders as pappa te noem.  Die prentjie wat ek haar geskets het sal ewig in haar bly.  Daarvoor het ek gesorg.

Wanneer ons chaos-familie laer trek is daar meer as een ma en meer as een ouma.  Om verwarring te voorkom roep ons dan Ouma Mellie of Ouma Bets, maar as te nimmer spreek ek my ma as ouma aan nie.  Sy is mos my ma – nie my ouma nie.  My ouma is ouma en my ma is ma en as dit die Here se wil is (en ek ooit weer iemand genoeg sal vertrou) dat ek ‘n man het in my lewe groei ek eerder rughare wat op die grondsleep as wat ek hom pappa of oupa noem.

Jou man is jou man.  Nie jou pappa nie.  Dit is die persoon met wie jy jou bed en jou hart deel (as jy gelukkig is).  Hoe noem jy iemand pappa of oupa as jy langs hom in die kooi lê?  Al relatiewe sinvolle rede wat ek aan kan dink is dat nie een van die twee meer ‘n identeit buite die rol van pappa of mamma het nie en dit is net ongelooflik hartseer.  Ek dink dan word die hele punt en doel van ‘n huwelik gemis as alles wentel om die kinders en kleinkinders.  As die toegang tot jou kinders en kleinkinders die rede is hoekom jy jou vrou as mamma aanspreek, is ek waarlik dankbaar ek is alleenlopend.  Kan dit wees dat jy die persoon nie as enige iets ander sien as die pa van jou kinders en die oupa van jou kleinkinders nie?  Dit is nog meer hartseer.

Nick Vujicic sê (onder andere) : If you think being single is lonely, try being married to the wrong person.

Somtyds moet jy hoor wat jy sê

Somtyds moet jy luister hoe dit vir ander klink

Somtyds moet jy vir jouself vra hoekom jy dink jy ongelukkig is

Somtyds is die grootste geskenk wat jy jouself kan gee om gemaklik te wees in jou eie identiteit