Treffende Waarheid

Hierdie epos land by my vroegoggend en lanklaas het ek meer akkurate waar woorde gelees.  Ek is nie ‘n groot vaandel draer van die betrokke skrywer nie (inteendeel), maar ek gee erkenning waar dit toekom en hierdie is briljant op die been geskryf.

“Baie mense beskou blykbaar diefstal en roof as heel aanvaarbaar, jy moet net beweer jy was daartoe gedryf deur honger, gebrek, apartheid of die waan dat jou oer-voorouers onderdruk was … Laat ons dus maar vandag oor ‘n paar sake reguit praat:

‘n Mens steel nie omdat jy honger of arm is nie – jy steel omdat jy skelm is. Niemand was nog ooit in hierdie land so volledig onderdruk soos die Afrikaner na die Tweede Vryheidsoorlog nie.

Ons voorouers wat die oorlog en die konsentrasiekampe oorleef het, het na die doodse leegheid van vernietigde plase teruggekeer – uitgehonger, hartseer en verpletter. Maar hulle het nie geroof en gemoor en gesteel nie.  Hulle het met harde werk, deursettingsvermoë en swaarkry so presteer dat hulle weldra nie net hulleself nie, maar ook hulle huidige onderdukkers, goed kon versorg.

Toe hulle kinders in Engelse skole gestop is en gestraf is as hulle dit durf waag het om Afrikaans te praat, het hulle nie klippe gegooi en skole afgebrand en geweld gepleeg nie. Hulle het hard geleer, hulle eie CVO -skole gestig en uiteindelik bo uitgekom sodat die Afrikaner vandag vir niemand op akademiese, tegnologiese of wetenskaplike gebied terug hoef te staan nie.

‘n Mens moor nie omdat jy voorheen benadeel is of omdat jou werkgewer jou nie tederlik genoeg behandel nie – ‘n mens moor omdat jy ‘n barbaar is wat nie verdien om deel van die samelewing te wees nie.

Na die Tweede Vryheidsoorlog het Afrikanermynwerkers absoluut geen regte gehad nie en moes hulle hulle gesinne met minder as ‘n hongerloon probeer onderhou. Maar hulle het nie bejaardes gaan doodmartel en gesinne uitgemoor nie.

‘n Mens word nie ‘n agtergeblewene omdat iemand anders nie genoeg vir jou doen nie. ‘n Mens word ‘n agterblyer omdat jy nie presteer nie.  Niemand het die Afrikaner na die Tweede Vryheidsoorlog vooruit gehelp nie – ons het self gewerk en volhard om sukses te behaal.

En elke ding wat ons het, het ons verwerf.

As alles altyd vir jou verkeerd loop sodat jy voel jy maak nooit enige vordering nie, is dit dalk ‘n goeie gedagte om op te hou soek wie anders as jy self vir al jou ellende verantwoordelik is.  Ruk jou reg en presteer jouself in die voorspoed in. En dit geld vir ons eie mense ook. Net ons eie werk, prestasie en geloof gaan bepaal of ons as agterblyers in die vergetelheid gaan wegsink en of ons weer as trotse, beskaafde, gerespekteerde volk sal opstaan.

Selfs in die nuwe Suid-Afrika is daar steeds geleenthede vir vindingryke, geesdriftige mense wat bereid is om hard te werk en vir hulleself ‘n toekoms los te spook.

Mag die Afrikaner nooit pateties raak nie … Steve (Hofmeyer)”

Vreemd Bekend

desert2

” With great pain comes great change

If you’re not ready to change, then you’re not in enough pain “

Daardie woorde is al so deel van my soos botter wat in varsgebakte brood intrek.  As jy elke dag presies dieselfde doen, dink en optree is daar geen manier wat ‘n situasie, denkwyse of jou omstandighede gaan verander nie.  Dit is wraggies so eenvoudig soos dit.  ‘n Mens kan legio argumente voer en redenasies tot in der ewigheid hou, maar dat jy moet verander as jy ‘n verandering wil sien gaan bly staan soos ‘n paal bo water.

Maklik is dit nie.  Skielik moet jy ruggraat groei waar jou wensbeen was.  Eers as jy kan staan voor die spieël en hardop vir jouself die reine volle waarheid kan sê (niemand hoef te hoor nie) eers dan is jy reg om elke dag ‘n miniatuur skuifel tree’tjie te gee in die rigting van verandering.

As iets breek kan ‘n mens dit net soveel keer regmaak voor die besef kom sit in jou dat dit weggegooi moet word.  Om jou hand oop te maak en te sê : ‘ek het regtig met my alles probeer, maar dit was nie genoeg nie’ – dit breek jou in jou diepste menswees.  Daardie teleurstelling kom sit soos ‘n bittervink op jou skouer en sypel koud deur jou menswees.

Ek het nog ‘n lang pad wat ek moet stap, maar ek kan weer gaan sit by my see en my tone in die sand krul en glimlag met my gesig na die son.  Net doodeenvoudig sit en die opregtheid van die see en die wind om en in my voel en net wees.  Ek besit nie woorde om te beskryf hoe oneindig moeilik dit vir my was om net dit weer te kon doen nie.  But I did it.

Vlooi word weer mens. Stukkie vir stukkie.  Bietjie vir bietjie.  Verandering op verandering.

I’m not heartless – I’ve just learned to use my heart less