Ons het ongelooflike talentvolle kunstenaars wat van hare-regop-staan tot suiwer pienk-bubblegum-pop sing. Iewers hoor iemand twee uiterstes, voeg dit saam en ‘n stil oomblik word gebore
Gebed van die Vreeslose
Voshaarnooi
‘n Groot gunsteling van my wat my vandag sommer in trane het.
Soms is dit net te leeg in jou om vol te bly
eie foto van die eie vlaktes waar ons gestaan het
Sedert 5 Julie weet ek nie of ek moet lag of huil of net histeries die vlak moet in hardloop nie. Verkieslik met hande wat waai en ‘n paar pienk haasore op my kop. Vir die aan die hardloop gaan nou.
My rustyd het afgeskop met my getroue Gloria-karretjie wat met ons gaan staan het tussen niks en nêrens. 110km voor Upington se kant van die kaart om presies te wees. Dit is die somtotaal van alle woorde wat ek kan vorm sonder om een van bogenoemde opsies uit te oefen. Ek kan wel vandag sê dat niemand maar NIEMAND stop as jy langs die pad staan nie, OUTsurance is wragtag so nice soos die advertensie sê hulle is en dat dit nie in my sit om nice te bly na 20ure op die pad nie.
Gloria is steeds in Upington. Greyhound sien my nooit weer nie. Ek sal veel eerder met grasie en hakskoene stap as om vrywillig verplig enige van hulle dienste te bestyg weer. Dit is ook al wat ek geskryf kry oor die deel van die rustyd.
Hierdie week het my werksgewys tot duskant die horison gedruk, maar ek is met dankbaarheid gevul vir die werksbakkie wat my heen en terug vervoer – so ek vreet maar wat op my bord gesit word.
Ek is op my rims en nog ‘n dag verder. Tog het ek vandag hard en onbekend gelag toe ‘n effense dof foutjie wat ek gemaak het aan my uitgewys is met ‘n droeë ‘Dory sal altyd deel bly van jou, maak nie saak in watter kantoor jy sit nie’.
Die naweek doen ek niks behalwe onder my kombersie sit en series kyk nie. Dit is nou as ek nie met pienk haasore die pad vat nie.
Somtyds 