Look what they’ve done

Hierdie amper te groot sterk stem van haar kon my nog altyd stil sing.  Nie die kommersiële nommers nie.  Hierdie tipe waar sy sing vir die liefde van sing is wat my stil kry.

Look what they’ve done to my song, Ma
Look what they’ve done to my song
Well, its the only thing I could do half right
And its turning out all wrong, Ma
Look what they’ve done to my song

Look what they’ve done to my brain, Ma
Look what they’ve done to my brain
Yeah, they picked it like a chicken bone
And they think i’m half insane, Ma
Look what they’ve done to my brain

Wish i could find a book to live in
Wish i could find a good book
Cause, if i could find a real good book
I’d never have to come out and look at
Look what they’ve done to my song

Na na na na na na na na… na na na na na na na
Well, if the people are buying tears
Then we’ll be rich someday, Ma
Look what they’ve done to my brain

But maybe I’ll be alright, Ma
Yeah, maybe I’ll be OK
Cause, if the people are buying tears
Then we’ll be rich someday, Ma
Look what they’ve done to my song

Look what they’ve done to my soul, Ma
Look what they’ve done to my soul
Yeah, they tied it in a plastic bag
And they shook me upside down, Ma
Look what they’ve done to my soul

Ek wil by jou weet

Laatnag vee ek oudergewoonte oor my Vlooi-ink en wonder of jy weet dat ek elke aand vir jou nagsê.  Dat ek vroegoggend weer met my duim oor my ink vee en vir jou ‘n sagte goeiemôre soen gee.

Jy het getwyfel.

Met berusting wat grens aan bitterheid draai ek die krale om my arm waarmee Vlooi daagliks toegemaak word.  Dit is vir my wat dit op my arm is. Vir niemand anders nie.

Jy het getwyfel.

My gedagtes skryf al dae lank vir jou in ‘n poging om s’n te maak uit die leegheid en amperse vreemdheid wat stil in my posgevat het.  Die oomblik as ek die woorde wil laat vorm op papier is dit weg.  As ek my oë toemaak sien ek wat ek voel, maar dit weier om woordvorm in te neem.

 Jy het getwyfel.

Ek wil vir jou vra of die prys wat jy betaal vir jou leuns waarlik dit werd is.  Ek wil voor jou staan en fluister in jou oor : onthou jy.  Ek wil my hand op jou hart sit en voel hoe dit klop.  Ek wil my kop in die holte van jou skouer sit en voel hoe jy my toevou in my arms.

Jy het getwyfel.

Ek wil vir jou vra of jy weet hoe dit voel om waar as agtig te glo net om te sien jou drome word een vir een weggepak vir ander mense se onthalwe.  Ek wil vir jou die seebottel gee en vra of jy weet – of regtig egtig egtig weet – hoeveel ek van myself vir jou oopgemaak het.  Ek wil vir jou vra of jy weet hoe dit voel om dag vir dag te sit en wag vir ‘n krummeltjie omgee.  Ek wil vir jou vra of jy weet hoe diep dit sny as iemand ‘n deur in jou menswees toeklap.  Ek wil vir jou vra of jy weet hoe dit voel om nie meer te kan huil nie.

Jy het getwyfel.

Ek wil vir jou vra of jy weet hoe dit voel om met jou hart in jou hande te staan voor iemand en te vra : asseblief net om ignoreer te word.  Ek wil vir jou vra of jy weet hoe dit proe as jy nie genoeg is nie.  Ek wil vir jou vra of jou siel al gevoel het wat minderwaardigheid is. Ek wil vir jou vra of jy weet hoe dit voel om een iets te hoor en elke dag iets anders te sien.  Ek wil vir jou vra of jy verstaan hoekom ‘n mens dan nie meer glo nie.

Jy het getwyfel.

Ek wil jou hand neem en dit op my hart sit en vra : as nie eens dit genoeg is om jou te laat glo in die opregtheid van my menswees nie, hoe kan ek dan ooit genoeg wees vir jou?

StilStorm

hierdie verstaan ek asof ek self voor die spieël staan

Bergrus

Vlooi se eie kiekie

Hierdie is ‘n week wat my op elke denkbare manier beproef.  Emosioneel, geestelik en liggaamlik is ek stil moeg.  Dit is ‘n anderste moeg.  ‘n Lamte wat tot in my koue binneste geskuif het.

Na die soveelste mens op my gil soos ‘n pou boek ek myself uit saam met die manne wat berg toe gaan vir ‘n vinnig heen en terug.  Ek besef as ek nie nou tot rus kom in die natuur nie, gaan daardie laaste garingdraadjie daarmee heen wees.

Kamera oor die skouer sit ek vernaam links voor.   Neus amper teen die ruit gedruk –  ek wil eerste sien.  Honger drink my oë die bome in.  Ek wil vra dat ons stop, want ek wil gou kaalvoet deur die woud hardloop.  Iets keer my, want ek weet hulle sal nie verstaan nie.

Die bakkie wat stop en ek wat uitspring is een.  Die manne gaan werk en ek stap die veld in.  Hulle weet om te skrou as hulle klaar is.

Ek wens steeds vir die woud, maar die veld is genoeg.  Dit is so oneindig stil.  Jy hoor net die wind wat speels deur die lang veldgras sing.  Die mis rol oor die kranse agter my terwyl ek handeviervoet rondkruip om ‘n pers blommetjie af te neem.  Ek gaan lê sommer op die naat van my rug en vergeet vir ‘n stukkie dat ek eintlik skrikkerig is vir gediertes wat in die bosse skuil.  My hand vou om die klippie om my nek en met ‘n diep sug staan ek op om verder te ontdek.  Nou is nie die tyd of die plek om te wonder hoekom ek die klippie dra nie.

My menswees trek ek vol berglug terwyl ek die fraaiste pienk blommetjie ontdek.   Daar hoor ek dit toe.  Die gras se lied verander en sonder dat ek dit besef glimlag ek en lig my gesig boontoe.  Die eerste vlaag reën steel my asem terwyl ‘n lag diep uit my borrel.  Dit voel vreemd om te lag net oor lag lag is.  Ek tiekiedraai in die reën voor ek gaan sit op ‘n klip en net is.

Ek is net terwyl ek die lied luister van die reën.  Ek is net terwyl die trane warm meng met die koue reën.  Ek is net terwyl ‘n sug diep uit my menswees losskeur en as ‘n snik oor my lippe breek.

Die geskrou van die manne roep my terug bakkie toe.  Hulle verstaan nie hoekom ‘n mens in die reën wil sit en dit geniet ook nog nie, maar ek is oneindig dankbaar vir die tydjie wat ek my siel kon rus gee in die egtheid van die veld.

Vlooi se eie kiekie